Wednesday, July 18, 2012

बहारदार अभिनयाचा अस्सल कलावंत हरपला





हिंदी चित्रपटसृष्टीतला खरा सुपर स्टार आज काळाच्या पडद्याआड झाला. त्यांच्या चित्रपटांनी आनंद तर दिलाच पण एक बहारदार अभिनयाचा अस्सल कलावंत हरपला.

आजच्या तरुण पिढीलाही त्या नावाचे आकर्षण होते. त्यांच्या जाण्याने भारतीय चित्रपटसृष्टीत आपल्या कर्तृत्वाने बॉक्स ऑफिसवर हाउस्फुल्ल चा बोर्ड झळकवणारा खरा कलाकार हरपला..

त्यांच्या अभिनयाचे कधी कधी चेष्टा व्हायची..पण त्यांची ती तीरकी हसरी मुद्राच आजही आठवणीत राहिली.



अंदाज मधली त्यांची आदाकारी..अमिताभ बच्चन आणि त्यांची चित्रपटातली दृष्य़े आजही डोळ्यात पाणी आणतात.

भाउकपणा आणि आणि हळवी नजाकत ही त्यांचे वेगळेपण होते...त्यांच्या जाण्याने `जिंदगी एक सफर है सुहाना ..यहॉं कल क्या होगा किसने जाना..`हेच खरं... त्यांच्या स्मृती साठवतच हिंदी चित्रपटसृष्टी हळहळत राहिल..तसेच त्यांचे कोट्वधी चाहते...



त्यांचे व्यसन त्यांना अखेरपर्य़त साथ देत गेले....दारु...य़श पचवून स्वतःला सिध्द करण्याची ताकद होती..पण..

त्यांना श्रध्दांजली!



subhash inamdar,pune
subhashinamdar@gmail.com
9552596276

Friday, July 13, 2012

थोडे स्वतःसाठी..थोडे इतरांसाठी..


खरे तर साधेपणाने जगणे ही आजच्या काळाची गरज आहे...स्वतःसाठी नाही तर समाजासाठी..पण प्रत्येकाची साधेपणाची व्याख्या निराळी आहे.
आमचा एक मित्र तर कोकणात...लाईट नसलेल्या घरात...स्वयंचलीत दुचाकी न वापरता..निसर्गात जगतो...त्याच्या दृष्टीने आपण शहरातले लोक फार चैनीत जगतो..
आनंद तुम्ही घेताना पैशाकडे पाहू नका...पैशासाठी काहीच करु नका...तुम्ही कराल त्यातून पैसा मिळाला पाहिजे..तोही सहज...
भूक प्रत्येकाला आहे...चांगले रहावे असेही त्याला वाटत असते...याचे दोन्हीचे परिमाण एकच आहे.
चैन म्हणजे ऐशोआराम नाही...शरीराचे लाड कराल त्याबरोबरच मनाचीही श्रीमंती पहा...तुम्ही घेतलेला आनंदच ते सांगेल..तो आनंद म्हणजे सुख..ते काही दूर नसते...तुमच्यापाशीच असेते. दिसते दूर पण तिथेच असते...फक्त त्याचा शोध घेतला पहिजे...


------------------------------------------
राग घेऊन स्वतःला त्रागा करुन घेण्यापेक्षा ..राग आत ठेऊन वरुन संभावीताचे सोंग आणणे योग्य..
यामुळे बाहेरचे सारे वातावरणही चांगले रहाते. तुमचे मन शांत होते...कदाचित जो तुमच्यावर रागावला असेल..त्याचाही उद्देश तो नसतो...कदाचित तोही इतर विचारांनी आधीच व्यापलेला..म्हणून तो दुराव्याने वागतो....
चांगले हेच की शत्रुला मित्र करणे
कारण तो शत्रु नसतो...तो गैरसमज असतो...
थोडा गर्व असतो...
काहीप्रमाणात स्वार्थही..
आपल्याला परमार्थ गाठायचा आहे....सारेच मिळवायचे आहेत...सा-यांशी संबंध वाढवावयाचे आहेत.




--------------------------------------------
आपले कोण ? एक सतत पडणारा प्रश्न आहे...प्रत्येक घटनेतून वेगवेगळी उत्तर सापडतात...प्रसंगातून हे कळते...खरे आकलन होते. तेही अगदी वेगळे...चेहरे दिसततात..पण त्यामागचे मनाचे डोळे् ओळखणे खरेच कठीण...आजचा जवळ वाटणारा..उद्या तुमच्यापासून दूरावलाही जावू शकतो... कदाचित ज्यांच्या जवळ जायची इच्छा असते...त्यांच्याजलऴ जायचा अपूर्य योग अचानक येतो...आणि सारे बदलू पहाते...तुमचे काय?


------------------------------------------------

चेहरे अनेक फसवतात
हसवतातही...
चेह-यावरुन भावना पसरुन राहतात
विरुनही जातात,,
हेच चेहरे आयुष्यात बोलायला लागतात
खरं सारं..सागंत जातात..

-------------------------------

कोणत्याही वयात तुम्ही विद्यार्थी बनू शकता..फक्त त्यासाठी हवी सच्ची मेहनत. शिकण्याची वृत्ती आणि गुरुच्या मार्गदर्शनावर श्रद्धा...शिक्षणासाठी तेही कलेच्या बाबतीत..गुरु लहान असला तरी चालेल..पण त्याकडे तेवढी कला देण्याची ताकद हवी....गुरुपौर्णिमेच्यामित्ताने अनेक कार्यक्रम विविध ठिकाणी झडताहेत ..वेगवेगळे लोक गुरू म्हणून समोर येत आहे..तसे विद्यार्थीही....आज खरेपणा अधिक आवश्यक आहे.

----------------------------------------------------

माझे म्हणून काही पाहिन आता लवलाही
या देही एकच धागा सुखनैव तो दिसावा

------------------------------------------

खांद्यावरी टाकली घोंगडी
फिरला तो रानोरानी
आसुसला अवघा तो
नाही मिळे कोठे गुरु
तरी सावरे रे....

---------------------------


जातानाही कधी कोणाला दुखवू नका रे..
कोणाची कशी मदत होते कसे सांगू रे..
दूरचा शत्रुही वेळेला मित्र बनतो रे..
खाल्ल्या अन्नाला जागणाराही कधी उलटा पडतो रे.......

--------------------------------------------
आयुष्य घडण्यासाठी योग्य गुरुची आवश्यकता नक्कीच असते..तो शिक्षक, आई-वडील, साथीदार नाहीतर मित्रही असू शकतो...मित्र कोणाला म्हणायचे...जो सुख-दुःखात तुमच्या सोबत असतो....आयुष्याच्या प्रत्येक वळणावर..जो तुम्हाला योग्य वाटेकडे घेऊन जातो...तो तुमचा गुरु म्हणायला हरकत नाही..आज असे मित्र फार कमी असतात..जे सतत तुमच्या तुमचे हित...तुमची चिंता याची सतत त्यालाच जाणीव असते..

मित्राची साथ तोच दाखवितो आयुष्याची दिशा...तोच घडवितो..तो बिघडवितोसुध्दा ..आज चैनिच्या जमान्यात मित्र भेटतात ते स्वतःची शान मिरविणारे..स्वतःची हौस भागविण्यासाठी दुस-याची साथ घेणारे...सच्चा मित्र तुमच्याकडून कोणतीही अपेक्षा धरत नाहीत.ते फक्त मित्राचे हित पहतात..
आज गुरूच्या आठवणी आळविण्याच्या त्यांची पूजा करण्याचा दिवस... ज्याची करावी सेवी..त्याचा खावा मेवा... आज ही वस्तुस्थिती नाकारता येत नाही...सल्ला देणारे खूप आहेत..पण तुमची इच्छा..तुमचे शिक्षण आणि तुमचा अनुभव या सर्वांचा विचार करुन तुमच्या आयुष्यातल्या प्रत्येक क्षणी तुमचा विचार करतो...तुमचे हित पहातो....म्हणूनच तो गुरू म्हणून संबोधणे योग्य होईल...

गुरूचा विश्वास आणि गुरूची शाबासकी मिळविणे फार कठीण..तो मवाळही हवा...पण प्रसंगी कठोर व्हायला हवा..दिशा देता देता...स्वतःघडतो आणि तुम्हालाही घडवितो...

असावे गुरूचे ते ज्ञान..
परि असावे सारे सज्ञान..
करुनी दिव्यदृष्टीचे आकलन...
सर्वांसाठी..

सुभाष इनामदार, पुणे

subhashinamdar@gmail.com
9552596276




इति...
.सुभाष इनामदार,पुणे

Monday, July 2, 2012

खरा गुरु..खरा मित्र...


आयुष्य घडण्यासाठी योग्य गुरुची आवश्यकता नक्कीच असते..तो शिक्षक, आई-वडील, साथीदार नाहीतर मित्रही असू शकतो...मित्र कोणाला म्हणायचे...जो सुख-दुःखात तुमच्या सोबत असतो....आयुष्याच्या प्रत्येक वळणावर..जो तुम्हाला योग्य वाटेकडे घेऊन जातो...तो तुमचा गुरु म्हणायला हरकत नाही..आज असे मित्र फार कमी असतात..जे सतत तुमच्या तुमचे हित...तुमची चिंता याची सतत त्यालाच जाणीव असते..

मित्राची साथ तोच दाखवितो आयुष्याची दिशा...तोच घडवितो..तो बिघडवितोसुध्दा ..आज चैनिच्या जमान्यात मित्र भेटतात ते स्वतःची शान मिरविणारे..स्वतःची हौस भागविण्यासाठी दुस-याची साथ घेणारे...सच्चा मित्र तुमच्याकडून कोणतीही अपेक्षा धरत नाहीत.ते फक्त मित्राचे हित पहतात..
आज गुरूच्या आठवणी आळविण्याच्या त्यांची पूजा करण्याचा दिवस... ज्याची करावी सेवी..त्याचा खावा मेवा... आज ही वस्तुस्थिती नाकारता येत नाही...सल्ला देणारे खूप आहेत..पण तुमची इच्छा..तुमचे शिक्षण आणि तुमचा अनुभव या सर्वांचा विचार करुन तुमच्या आयुष्यातल्या प्रत्येक क्षणी तुमचा विचार करतो...तुमचे हित पहातो....म्हणूनच तो गुरू म्हणून संबोधणे योग्य होईल...

गुरूचा विश्वास आणि गुरूची शाबासकी मिळविणे फार कठीण..तो मवाळही हवा...पण प्रसंगी कठोर व्हायला हवा..दिशा देता देता...स्वतःघडतो आणि तुम्हालाही घडवितो...

असावे गुरूचे ते ज्ञान..
परि असावे सारे सज्ञान..
करुनी दिव्यदृष्टीचे आकलन...
सर्वांसाठी..



सुभाष इनामदार, पुणे

subhashinamdar@gmail.com
9552596276

Tuesday, June 19, 2012

पैसा आहे..पण स्वास्थ्य हरवले...



आपल्या आयुष्यातली कसरत सतत चालू असते. जेव्हा पगार कमी होते तेव्हा आपोआपच खर्च बेतासबात होता. पण जेव्हा मध्यमवर्गीय म्हणून आपण गणले जातो, तेव्हा एकेक व्यसने लागतात. आणि ती एकदा लागली की सुटत नाही...ही व्यसने तसली नाही...

घरात वीज नव्हती तेव्हा इतरांचा हेवा वाटायचा...पण आज घरोघरी वीज आली..मग वीजेवरची उपकरणे आली. टी.व्ही. फ्रीज, वॉशिंग मशीन, संगणक, मोबाईल, फोन.... पुढे या सगळ्याची इतकी सवय झाली की वीज पाच मिनीटे गायब झाली तरी बेचैन व्हायला होते. मग त्यासाठी इनव्हर्टर आला. चोवीस तीस वीज...

तीच गोष्ट घराची. भाड्य़ाच्या घराची घरमालकाची कटकट नको म्हणून स्वतःचा फ्लॅट आला. आता त्यासाठी कर्ज आले. ते फेडायचे म्हणून घरातल्या सर्वांनी नोकरी करायची..

बाहेर जायचे मग स्वतःचे दुचाकी वाहन हवे.... बस वगैरे...छे छे...नको रे बाबा! आता पेट्रोल...दर विचारु नका..८० रु. लिटर...

पूर्वी आंबा रायवळ..गावरान चालायचा..आता लागतो हापूस..तोही रत्नागिरी बरं.. आता मग तो रत्नागीरी समजून आपल्या गळ्यात व्यापा-याने मारल्यावर दोष कुणाला?

परिस्थितीमुळे खाण्याची आबाळ..आता..सतत..जे हवे ते..मिळते.. ते ही केव्हाही ,,कुठोही खात येते...मालिका पाहतानाच खाणे ही तर सवय...मग मालिकेकडे लक्ष..खाणे चाऊन खाणे.दूर..मग पोटाच्या तक्रारी सुरु...
लवकर निजे..लवकर उठे..तया आरोग्य संपत्ती भेटे.... आता कुठे..उशीरा झोपे..सावकाश उठे.... सर्रास सुरु.. पित्त, पोटाच्या तक्रारी..सारे आले...

डॉक्टर आले...पण ते आता मल्टीस्टोरेज हॉस्पिटल मध्ये...फॅमिली डॉक्टर..कमी झाले. त्याचा खर्च वाढला...
पैसा आहे..पण स्वास्थ्य हरवले...असे जीवन झाले आहे...सारे जण पळताहेत...रस्त्यावर जाताना अपघात झाला तरी त्याकडे डोळेझाक करुन आपली गाडी ऑफिस पकडण्यासाठी धावतोय..

असे जीवन..अशी सवय.... अनेक सांगता येईल..पण इथे थांबणे योग्य!



( खरं तर हे सारे मी अनुभवतो आहे..तेच नोंदविले...ही तशी व्यक्तिशः नोंद आहे इतकेच...सगळेच यात सहमत रहातील असे नाही...)



सुभाष इनामदार, पुणे.

Monday, June 18, 2012

गेल्यानंतर सांगायला एक शब्द पुरेसा होतो...



जगायला आयुष्य अपुरे वाटते...
गेल्यानंतर सांगायला एक शब्द पुरेसा होतो...

हासत हासत आयुष्य घालविणारी..चेह-यावरचे हास्य न मावळणारी..माझ्यावर कौतुकाची थाप देऊन आशीर्वादाचे चार शब्द मनसोक्त देणारी माझी मामेबहिण अचानक गेली..कुणाला न कळवता.. न बोलता..कुणालाही न त्रास देता...आपले दुःख उराशी बाळगत तिने देह ठेवला..वयाची ८० वर्षे होतानाही ..पतीच्या निधनानंतरही घराला घरपण देणारी आणि जुने ते घर सांभाळणारी ही बहीण...आज तिच्या आठवणीने मन गलबलून गेले.

पुण्यात मी आलो..तिचा आधार होता..जोगेश्वरीजवळच्या देव वाड्यातले तिचे जुने वाड्यातले घर जपून ठेवले...ओल..खड्डे..अपुरा प्रकाशातही तिने गेली ६० वर्षें जागा जपली..

कित्येकांचा तो एक आसरा होता...पुण्यात आल्यानंतर तिच्या घराची ओढ प्रत्येकाला असायची...
जसे जमेल तसा पाहुणचार करुन शिष्टाचार सांभाळून तिने घर जपले..वाढविले..

तशी ती माझ्या आईवर माया करणारी..वडिलांनाही.आधार वाटणारी...पैशाची श्रीमंती नसली तरी मनाची बोलकी..चार सल्ले मनापासून देणारी ....

आज तिच्या दोन मुली तिचा वारसा सांभाळणार आहे...जावई,नातू आहेत. भाऊ बहिणी आहेत...पण तिचे जाणे चटका लावणारे...
तशी तिली गाण्याची आवड...डेक्कनवरच्या घाटेंच्या गायन क्लासचा वारसा होता तिच्याकडे...गाणे शिकायचे होते...पण ते राहिले...पण आवड जबरदस्त....

सासू, दिर,नणंद सा-यांची काळजी घेऊन...आपल्या पतीच्या आजारपणात जीवाचे रान करणारी ती बहिण आज न सांगता...काहीही न बोलता..अबोल झाली....हिच खंत आणि हिच श्रध्दांजली...


जाणारा मागे ठेऊन जातो आठवणींचा खजीना..
त्यावर तर जपत जातो आपला सारा जमाना..





सुभाष इनामदार, पुणे

Sunday, June 17, 2012

माझे वडील




हाफ खाकी पॅन्ट आणि वर पांढरा शर्ट अशा साध्या पोशाखात माझे वडील पिठाच्या गिरणीत जायचे. त्यांचा तो पोटापाण्याचा व्यवसाय होता. आपल्या मुलांना दोन वेळची भ्रांत पडू नयो म्हणून ते नियमाने सकाळी चार तास आणि दुपारी चाक तास गिरणी चालवायचे. मिळकत फार नव्हती..पण आलेल्या पैशातून घराची किरकोळ खर्चाची हातमिळवणी व्हायची...

पुढे पुढे..गिरणीतली कमाई कमी झाली..गिरणी विकून टाकली..वडील घरी सातरच्या भावे सुपारीवाल्यांच्या पुड्य़ा भरण्याचे काम करायचे...

वय वाढले तसे ते थकले...काम होईनासे झाले..पण कधीही चेह-यावरचा आनंदी भाव कमी झाला नाही...जे मिळेल ते आनंदाने ...समाधानाने झेलायचे...

पुढे त्यांच्या ओषधांचा खर्च अधिक व्हायला लागला.. आणि आपण तर काही मिळवित नाही याची खंत त्यांना सतत बोचायची... पण वडिलांच्या चेह-यावरचे समाधान विरघळले नाही...अखेर पर्यंत..


यातून एकच शिकलो..कामाला मागे हटायचे नाही..
आहे या परिस्थितीत समाधाननाने रहायचे....आज ते नाहीत...

पण तिच माझा पुंजी आहे....

ही एक ओळख करुन द्यायला आवडेल..
पण ते आता सारे कुठे लिहता येते...
जे मनात दाटते ते तिथेच गाठते...
मागे केवळ स्मृतीच..
त्याच त्या घेऊन..जीवनाची पुढील दिशा होत आहे.

Saturday, June 9, 2012

पावसाची वाट...



पाऊस पडून गेला...छे, तो तर अजून यायचाय. उन्हाच्या धारा आता थोड्या हलक्या आणि सुसह्य झाल्यात.बाहेर उन आहे.पण ते आता तेवढे तापत नाही. सहा जूनला पावसाने हजेरी लावली.. काय सांगू..पुण्यातल्या रेनकोटच्या दुकानात एकच झुंबड ऊडाली. दुकाना पाय ठेवायला जागा उरली नाही.
तेव्हा वाटले. लोक पावसासाठी करायची तयारी आधी का नाही करत!

बेटा, तेव्हा आला...आता ते नक्की कोसळणार या सुखद जाणीवेने पावसावरच्या चार ओळीही खरडल्या.
तापलेल्या धरणीवरी धारा पडल्या पडल्या..
वाटा फुटून फूटून भेगा सा-या त्या भिजल्या..
झाडे, वने आणि मने सारी चिंब भिजून ती गेली..
येता पावसाच्या धारा..सृष्टी बहरून ती गेली...

पुढे काय़...सारे उजाड !

मान्सुनची आगेकुच थबकली...स्थिरावली...पुन्हा त्याची प्रतिक्षा करणे एवढेच आपल्या हाती राहिले..
हो.. कदाचित असे असेल..शाळा १५ जुनपासून सुरु होणार म्हणून तो बापडा थांबला असेल..पूर्वी शाळा लवकर भरत म्हणून त्याने सात जूनचा मूहुर्त धरला होता...

असो...ये बापुड्या वरुणदेवा...सगळ्यांची मने आणि शरीरे तुझ्या आगमानाने...सुखावून जावू दे..सर्वांना पाणी मिळू दे..
इथे पाण्याशिवाय सारे काही अपूर्ण आहे..ते तू पुरे कर...हिच प्रार्थना !


subhash inamdar,Pune

Monday, May 14, 2012

मुक्ताई आज दोनशेवा प्रयोग




प्रचिती सुरू यांचा मुक्ताई - एक मुक्ताविष्कार

आदिमाया, चित्कला, मुक्ताबाई, आदिशक्ती अशी कितीतरी नामरूपे. पण अर्थ एकच.. मुक्ताई. अवघ्या अठरा वर्षांचे लौकिक जीवन लभलेल्या योगिनी मुक्ताईचा जीवनप्रवास उलगडणारा 'मुक्ताई - एक मुक्ताविष्कार.' प्रचिती प्रशांत सुरू हिने बारा वर्षांपूर्वी सुरू केलेला एकपात्री प्रयोग. येत्या मंगळवारी (दि. १५) या एकपात्री नाट्याविष्काराचा दोनशेवा प्रयोग होत आहे.
या कार्यक्रमाची संकल्पना, दिग्दर्शन वैद्य प्रशांत सुरू यांचे आहे. कार्यक्रमाविषयी बोलताना ते म्हणाले, आमच्या आयुर्वेदाच्या गुरू वैद्य दातार शास्त्री यांच्या सांगण्यावरून श्री ज्ञानेश्‍वर माऊली व नाथ परंपरेकडे वळलो. र्शवण, दर्शन, भजन, कीर्तन, स्मरण ही आणि एवढीच भक्तिठेव पालन करीत होतो. अध्यात्मज्ञान सांगणार्‍या मुक्ताईच्या 'ताटीच्या अभंगांनी' भुरळ घातली होती. म्हणून तिथूनच सुरुवात केली. 'ताटीचा नाट्यप्रसंग' व त्यातल्या बालअभिनेत्री प्रचितीचे भाव-अभिनय नावाजले गेले.
प्रचिती बारा वर्षांची असताना साहस करायचे ठरवले. मी, प्रफुल्लता आणि प्रचिती सर्वांनी मिळून मृणालिनी जोशी यांच्या 'मुक्ताई' पुस्तकापासून रवींद्र भट यांच्या 'इंद्रायणी काठी'पर्यंत सगळे वाचून काढले. वाचलेले सर्व नाट्यरूपात मांडण्याचे ठरविले. पहिला प्रयोग २९ मे २000 साली, मुक्ताई महानिर्वाण दिनी भरत नाट्य मंदिरात केला. त्यानंतर सुरू झाला एक प्रवास. या मुक्ताविष्काराचे प्रयोग अमेरिका, ऑस्ट्रेलियातही झाले. विशेष आनंद देणारे प्रयोग ठरले ते पंढरपूर आणि आळंदीतील. याचे संहिता लेखन वैद्य प्रफुल्लता सुरू यांचे आहे.
या प्रयोगाची नांदी बारा वर्षांपूर्वी भरत नाट्य मंदिरात झाली त्याच रंगमंचावर २00वा प्रयोग १५ मे रोजी सायंकाळी सहा वाजता होत आहे. या कार्यक्रमास ज्येष्ठ चित्रपट दिग्दर्शक राजदत्त आणि ज्येष्ठ व्यंगचित्रकार मंगेश तेंडुलकर उपस्थित राहणार आहेत.

http://epaper.lokmat.com/epapermain.aspx?queryed=42

Sunday, May 13, 2012

आई देते चेहरा.. जगात येण्यासाठी..

आई देते चेहरा.. जगात येण्यासाठी..
स्वतंत्र अस्तित्व दिसण्यासाठी...
देते अंगात बळ..आपल्या पदराखाली घेऊन
देते संस्काराचे शिक्षण आणि बोबड्या बालाची भाषा..
देते माया...जीच्यासाठी जन्म घेण्या झिजून जाईल आपली काया..
देते सावली..आपल्या पंखांची ..आणि इतर पिलांपासून वेगळे बनविण्याची


नावा पुढे कायम रहातो वडिलांच्या नावाचा शिक्का..आई मात्र तिथे कुठेच नसते..
स्वार्थता त्यागून इतरांसाठी जगण्याची प्रेरणा यातून तर मिळत नाही..
आजच्या घडीला ती एक बरोबरीचा हात देते..त्यांच्याच सुखात एकरुप होते..
आज तीची आठवण केवळ निमित्तमात्र...तिचे स्मरण कायमचे..जन्मभर...


माझ्या आईचा चेहरा आज उपल्ब्ध नाही..पण मी आई जीच्यात पहातो अनुभवतो त्या सिंधुताई सपकाळ यांचा चेहरा अगदी तसाच भावतो..आई सारखा..म्हणून वापरला आहे...



subhash inamdar, Pune
subhashinamdar@gmail.com
9552596276

Tuesday, May 8, 2012

`फायनल ड्राफ्ट ` बघितलं आणि भरुन पावले


अनेकवेळा चुकामुक होऊन …फायनली आम्ही काल गिरीश जोशींचं `फायनल ड्राफ्ट` हे नाटक बघितलंच
(न बघता मेले असते तर जोशींच्या मानगुटीवरचं भुत झाले असते!) आणि भरुन पावले.

घट्ट संहिता, कलाकारांचा अतिउत्कृष्ट सहज नैसर्गिक अभिनय , नेटकं दिग्दर्शन यांनी नटलेला हा अतिशय देखणा प्रयोग केवळ दोन कलाकारांनी आपल्या जीवावर उठावदार करुन टाकला.

बरेचदा असं होतं की बहुप्रतिक्षित/चर्चित नाटकं/सिनेमे प्रत्यक्षात आपला भ्रमनिरास करतात .पण , सुदैवाने गिरीश जोशींच्या कलाकृतींच्या बाबतीत एक रसिक प्रेक्षक म्हणुन मला कधीही निराशा आली नाही. मला वाटतंय त्यांच्यातील गुणवत्ता, सादरीकरणाचा सातत्याने Perfect व्यावसायिक प्रयत्न , कमालीची शिस्त , सच्चेपणा आणि कुठेही तडजोड न करण्याची सवय… याआणि अशा अनेक गोष्टी कारणीभुत असाव्यात .

फायनल ड्राफ्ट हे नाटक स्क्रिप्टरायटिंगचा कोर्स जॉइन केलेली एक कनफ्युज्ड विद्यार्थिनी आणि तिला यातनं बाहेर काढण्यासाठी धडपडत असलेला शिक्षक यांच्याभोवती फिरते. पण हळुहळु शिक्षकच कनफ्युजनमधे अडकत जातो . शेवटी दोघांमधे प्रचंड भांडण होतं, एकमेकांच्याबद्दलची परखड मतं तोंडावर बोलली जातात कटुपणाने आणि काही काळापुरती दोघांची अजिबात भेट होत नाही.पण या भांडणाने त्यांना आत्मपरिक्षण करताना नकळतच साक्षात्कार होतो स्वत:मधील आंतरिक प्रेरणेचा. कुठेतरी Stagnant झालेला , थोडा ‘मी’ पणाच्या गर्तेत सापडुन सहजता हरवुन बसलेला मुळात चांगला लेखक असलेला पण शिक्षकाचा बेगडी मुखवटा अडकवलेल्या या शिक्षकाला स्वत:चा शोध लागतो . त्या मुलीला देखिल स्वत:चा सुर सापडतो.

खरंतर आपल्या आयुष्यात भेटणारी अनेक Difficult माणसं/प्रसंग आपण टाळत असतो ,पण यातच तर खरं आपल्या Paradigm Change किंवा Complete Transformation चा धागा दडलेला असतो हे आपल्या लक्षात येत नाही. नाटकातली ही दोन Difficult माणसं एकमेकांचा आरसा बनुन आपआपला चेहरा बघतात व आपल्या प्रगतीपथातला खरा अडसर आपण स्वत:च आहे याची जाणिव होते आणि मग परिस्थिती किंवा आजुबाजुच्या व्यक्ति यांना दोष देण्यापेक्षा , त्याचे सतत दोष शोधत बसण्यापेक्षा, उगाचच भांडण्यापेक्षा फक्त स्वत:च्या कामावर लक्ष केंद्रित करुन नवनिर्मिती करणेच श्रेष्ठ काम आहे हे जाणवतं त्यांना (व आपल्यालादेखिल !)

नाविन्याचा ध्यास असलेल्यांना अनेकदा कळत नसतं की हे सगळं कस्तुरीमृगासारखं आहे ..असतं स्वत:जवळच पण जाणवत नाही….. एक अतिशय वैचारिक (पण कुठेही दुर्बोध/जडजंबाळ नसणारं)नाटक रंगभुमीला दिल्याबद्दल

Hats Off to you Girish Joshi & Mukta Barve

-नीता दिनेश प्रभू



Smita Thorat -खरंतर आपल्या आयुष्यात भेटणारी अनेक Difficult माणसं/प्रसंग आपण टाळत असतो..पण यातच तर खरं आपल्या Paradigm Change किंवा Complete Transformation चा धागा दडलेला असतो हे आपल्या लक्षात येत नाही.. वा.. नीता.. अगदी नेमकं बोललीस तू.. क्या बात है! मी पाहिलंय आणि अनुभवलंय 'फायनल ड्राफ्ट'.. अत्यंत प्रगल्भ.. सुबक प्रयोग.. मुक्ता आणि गिरीश.. दोघंही केवळ लाजवाब.. रंगलेली वैचारिक जुगलबंदीच.. सुंदर..

Ravi Lakhe- मी खूप पुर्वीच ते पाहीले आहे. मराठीतले ते एक मोठे नाटक आहे. educating Rita, The lesson..ह्या नाटकाचा फॊर्म असाच आहे.

आस्था प्रमिला सुरेश- ys vry true thk for sharing on fb

Yogesh Raut -First of all I congratulate you for this note. Very well written. Now if the drama is so good then this is my next target. You can start writing in news paper.

Sai Tambe ‎Neeta Dinesh Prabhu- kharach khup sundar natak aahe v abhinay pan laajabaab

Neeta Dinesh Prabhu- ‎Yogesh Raut, Thanks for the compliment & surely I'll work out on your suggestion. अजुन एका गोष्टीसाठी खुप बरं वाटलं की माझी नोट वाचुन तुला आता नाटकं बघायची इच्छा झाली आहे. ..आणि चांगली अभिरुची जाणुन-बुजुन रुजवावी लागते हे खरंय नं...

Jitendra A Dasharathi- Neeta, khup chan lihilayas. Abhinandan!



Neeta Dinesh Prabhu ‎Kavita Mahajan, तुमचे Like मिळालं...धन्य वाटलं ...मनापासुन. B'se I respect you so much.
3 hours ago · Like
Kavita Mahajan ‎- जे चांगलं आहे त्याला दाद दिलीच पाहिजे, जी तुम्ही दिलीत आणि ती मला आवडल्याचं मीही सांगितलं. इतकंच.