कस्तुरी पायगुडे- कार्यक्रमातील गाणे

लिला पूनावाला संस्थेच्या वतीने २९ मे ला पुण्याच्या यशवंतराव चव्हाण नाट्यगृहात सादर झालेल्या संगीताच्या सादगीकरणात कस्तुरी पायडुडेचे गायन रसिकांना मनापासून आवडले. त्याच गाण्याची ही झलक.

कस्तुरी पायगुडेंच्या गाण्यांनी रसिक तृप्त

शनिवार, २९ मे. यशवंतराव चल्हाण नाट्यगृहात लिला पूनावाला फाैंडेशनच्या शिष्यवृत्ती मिळालेल्या विविध विषयातल्या पारंगत मुलींची दखल घेतली जात होती. त्यात कस्तुरी पायगुडेचे गाणे अनुभवणे हा आनंदाचा भाग होता. त्यातलेच एक गाणे या माध्यमातून तुमच्यापर्यँत पोचवित आहे.

नाटक विश्र्व व्यापक व्हावे....

मराठी नाटकाची तिसरी घंटा आज जागतिक स्तरावर विश्र्व नाट्य संमेलनात वाजणार. जिथे मराठी तिथे नाटक. आज महाराष्ट्रापासून दूर असलेल्या अमेरिकेसारख्या देशात मराठी नाट्य कलावंत न्यू जर्सींच्या पहिल्या विश्र्व नाट्यसंमेलनासाठी एकत्र येत आहेत. नाटकावर प्रेम करणा-या रसिकांचे खास अभिनंदन करायचे आहे.

मराठी नाटकांची महाराष्ट्रातील अवस्था सध्या बिकट आहे. नाट्यगृहे ओस पडायला लागली आहेत. नाट्यगृहात तमाशांचे फड रंगू लागले आहेत. सभा-समेरंभासाठी आणि सास्कृतिक कार्यक्रमांची तिथे गर्दी होती आहे. मायबाप प्रेक्षक घरातच मालिका पाहण्यात गुंतून गेलाय. त्याला जागे करून रंगमंचापर्यत अणण्याची ताकद असणारी फारच थोडी मंडळी उरली आहेत. नव्हे ती आहेत. पण त्यांनी माध्यमे बदललीत. नाटकांचे दाैरे , प्रवासाचा वेळ, मिळणारी नाईट यांचा विचार करता आपल्याच गावात अभिनय करून त्यांना अधिक प्राप्ती होती आहे. कलावंताला काम मिळतेय. पण रसिकाला नाटके पहायला मिळत नाहीत.
महागाईच्या विळख्यात रसिकाला भुरळ पाडावी असे विषय लिहिणारे नाटककार नाहीत. ज्यांच्यामुळे खात्रीशार बुकींग होईल असे नटही विरळाच. तेव्हा सांगायचे काय नाट्य क्षेत्र धोक्यात आले आहे. त्यालाही तिस-या घंटेची घरघर लागली आहे.

अशा पार्श्वभूमिवर मराठी नाटकांची पताका आज अमेरिकेसारख्या प्रगत देशात फडकते आहे. याचा आनंद कुणाला होणार नाही. मी नाटके चालत नाहीत असे म्हटले .यातल्या काही अपवादात डॉ.मीना नेरूरकरांचे 'अवघा रंग एकची झाला'ची कथा वेगळी आहे. परंपरा सांभाळून. काळाप्रमाणे तुम्ही स्वतःला बदलायचा प्रयत्न केलात तर तो लोकांना अवडतो. तोही संगीत नाटकाचा. आज त्यांचे २२५ प्रयोग झाले आहेत. त्याला रसिकाश्रय मिळाला आहे. अशी बदलत्या पिढीत रूजणारी नाटके आता परदेशात स्थायिक झालेल्या लेखकांनी लिहावीत. ती रंगमेचावर आणण्याने तरूण वर्ग आकर्षीत होईल. पुन्हा एकदा रंगभूमिकडे रसिकांचा ओढा वाढेल.

संमेलनाचे अध्यक्षपद एका संगीत क्षेत्रातल्या बूजुर्ग अशा रामदास कामत यांचेकडे आहे. हा ही एक योगायोग. बेगम बर्वे सह वसंतराव देशपांडे यांनी अजरामर केलेले कट्यार पुण्याचे भरतचे कलावंत सादर करणार आहेत. आणि याच नाटकाचा नवा आविष्कार घडवून संगीत नाटकांबाबातची नवी आशी पालविली गेली ती राहूल देशपांडे यांनी सादर केलेल्या कटयारमुळे.
एका बाजूला संगीताचा बाज बदलून काळाप्रमाणे सादर केलेले संगीत नाटके रसिकांच्या पसंतीला उतरत आहेत . तर दुसरीकडे कट्यारने साडेपाच तासाचे नाटक तीन तासात करून नवा बाज जमवून आणला आहे. कालच त्यांचा २५वा प्रयोगही रंगला.सुबोध भावेच्या दिग्दर्नाच्या छत्राखाली चाललेले कट्यार रसिक स्विकारत आहेत. नव्हे नाटकाला टाळ्यांची दाद मिळत आहे.

एकूणच नाट्यक्षेत्राने काळाची पावले ओळखावी. त्याची प्रेरमा मीना नेरूकरांकडून घेउन रामदास कामत यांच्या अनुभवाचा फायदा घेउन नाटकांचे नवे पर्व सुरू व्हावे. नवी दृष्टी असणारा लेखक, दिग्दर्शक नाट्यक्षेत्राला मिळावा हिच नटेक्श्र्वरचरणा प्रार्थना करू .यात.

महाराष्ट्रातून नाट्यसंमेलनासाठी गेलेले मराठी कलावंत नवी दिशा, नवी आशा आणि नवी प्रेरणा घेऊन येतील अशी अपेक्षा करतो. मराठी नाटकांची परंपरा तर टिकेलच पण अजून रंगभूमिवरचे नवे अभिसरण स्विकारण्याची ताकद या क्षेत्राला लाभावी अशी मनोमन इच्छाही व्यक्त करतो.

विश्र्व व्यापक बनत चालेले आहे. मराठी दूरवर पोचली आहे. ती मराठी ..महाराष्ट्राच्या मातीतली कला वृद्धिंगत व्हावी.......


सुभाष इनामदार,पुणे.
subhashinamdar@gmail.com


9552596276

Shrvari Jemenis A Rare kathak Dance Composition

तारेंपासून नाटकवाले धडा घेतील ?

नाटक हे व्यसन असले तरी ते परवडले. पण नाटकातल्या नटाला व्यसन लागले तर त्याचा तर तोल जातोच पण व्यवसायाचा तालही बिघडतो. असे व्यसनाच्या आहारी गेलेल्या नटांचे असंख्य किस्से रंगवून सांगितले जातात. ऐकताना आपण हसतो . कारण त्यातून रंजन घडते. क्वचित पाहिले तर त्यावेळेला त्याची कीव येते. मात्र हा प्रकार मारक इतका ठरतो की एखाद्या नटाची करीयर उध्वस्त होते.

संसाराची जशी दोन चाके ,तशी नटाच्या अभिनयाची दोन धारदार शस्त्रे आहेत. एक शरीर आणि दुसरे शब्द. दोघेही एकमेकावर अवलंबून. व्यसन या दोन्हीवर संकट आणते आणि नटाचा बनतो खुळखुळा. (शब्द कुठला वापरावा असे लक्षात घेउनच थोडा शांत शब्द घेतलाय) चांगल्या व्यसनातून कीर्ती मिळते तशी यापासूनही मिळते. पण ही होते अभद्र कीर्ती. यातून तो तर संपतोच पण त्याच्यावर अवलंबून असणारे कुटुंबही विखुरले जाते. (या कुटुंबात नाट्यक्षेत्रात काम करणारे कलावंत, पडद्यामागे काम करणारे साथीदारही आले)

हा विषय आला तो सतीश तारे या कलावंताबाबतीत नाट्य निर्माते संघाने घातलेल्या बहिष्कारावरून. दारू पिऊन काम करणे, संवादात स्वतःची भर घालून नाटक बदलणे यातून सतीश तारेला कुणीही नाटकात काम न देण्याचा निर्णय घेतला गेला.
मुळात हा नट पुण्याचा. हरहुन्नरी, कलंदर. वडील जयंत तारे यांच्या फुलराणी रंगभूमिवरच्या नाटुकल्यात. बालनाट्यात काम करताना त्याचे कलागुण विकसीत झाले. ते व्यवसायाने ओळखले. आधी मालीकेत आणि मग व्यावसायीक नाटकात ता-यांचे विश्व निर्माण झाले. नाटके मिळाली पण का कोण चाणे हा तारा चमकता चमकला त्यातले तेज नाहीसे होत गेले. चेह-यावरची चमक काळवंडली. अखेरीस कीतीही ओरडून सांगितले ... तो मी नवहेच... तरी तो बाद ठरला. ठपका आला. कदाचित मालिकेतील कामे मिळण्यावर त्यांचा परिणाम होईल.

कारे बाबा सतीश... असे कसे झाले....
सांगून समजावयाचे दिवस गेले. तशी माहेरी म्हणजे पुण्यात फुलराणीचे प्रयोग आजही घडताहेत. आई अजून उभी आहे. भाउ कामे करतोय.
प्रश्न कामाचा नाही. बदनामीचा आहे.
सतीश तारे वाचून वाईट वाटले... पण तसा तु एकचटाच नाही. या व्यसनाने अनेकांना हादरा दिलाय. कांही तरले तर कांही उरले.

सहज आठवले. सतीश ...

कांही वर्षापूर्वी मोहन वाघांच्या चंद्रलेखा संस्थेचा प्रयोग. पुण्याच्या टिळक स्मारक मंदिरात. हाउसफुल्ल्च्या बेतात. पण अरूण सरनाईकांचा पत्ता कुठाय. पावणे दहा वाजता. पत्ता सापडला. महाशय संभाजी बागेसमोरच्या एका उपहारगृहात पिऊन पडल्याचे कानी आले.
झाले वाघच ते . आणि नाटकाचे नावही गाठ आहे माझ्याशी... मोहन वाघांनी व्यवस्थापका सप्रे यांना जाहिर करायला लावले की प्रयोग तर रद्द. पण यापुढे अरूण सरनाईक यांची चंद्रलेखातून उचलबांगडी....
याच्या साक्षादारपैकी मी एक...
नटाचे शस्त्र ते शरीर. त्याची निगराणी करणे आणि ते धडधाकट राखणे ही त्याची जबाबदारी. पण ते पाळते कोण.? यश डोक्यात जाते की नकळे, पण हा व्यसन हा रंगभूमिला शाप आहे... एक बरे.. की मालिकांचे वरदान सध्या या नटांना मिळाले आहे.

पण बेटेहो... सांभाळा... स्वतःला आणि या संकटकाळात तग धरून जिवंत असलेलल्या नाट्यवसायाला.


आपला नाटकवाला,
सुभाष इनामदार पुणे.

subhashinamdar@gmail.com

9552596276

सिटी प्राईड- आर डेक्कन पुण्यात सुरू

ग्लोबल मराठी साठी तयार केलेली ही व्हिडीओ स्टोरी
------------------------------------------------------------------
दिल्ली, बेंगलोर, मुंबई नंतर पुण्यात ५५ सिटचे आरामदायी चित्रपटगृह चाफळकर ब्रदर्सच्या सिटी प्राईड ग्रुपमध्ये अक्षयतृतीया- रविवार १६ मे पासून चित्रपटरसिकांसीठी सामिल होत आहे. पूर्वीच्या डेक्कन चित्रपटगृहाच्या जागेत झालेल्या राणेंच्या माॅल मध्ये शेवटच्या मजल्यावर हे सर्वसुविधांनी युक्त असे पुण्यातले अशा पध्दतीचे हे पहिले चित्रपटगृह रसिकांना आकर्षित करेल.

डेक्कन भागातली नटराज आणि डेक्कन दोन्ही चित्रपटगृहे गेली कांही वर्षे बंद होती. सिटी प्राईडच्या या दोन स्क्रिनच्या चित्रपटगृहांनी ती कसर भरून निघणार आहे.याबाबात माहिती देताना चाफळकर ब्रद्र्सचे भागीदार अरविंद चाफळकरांनी 'ग्लोबल मराठी'ला दिलेल्या खास मुलाखतीमध्ये या चित्रपटगृहांची सविस्तर माहिती दिली.

'अक्षयतृतीयेच्या मुहूर्तावर सिटी प्राईडच्या वतीने दोन स्क्रिनचे हे चित्रपटदालन आम्ही पुणेकरांच्या सेवेत दाखल करीत आहोत. एक १८५ आसन क्षमतेचे नेहमीच्या सुविधांनी सज्ज असे असेल.यातल्या खु्र्च्या पुशबॅक पध्दतीच्या असून तर इतर सोईसुविधा अधुनिक पध्दतीच्या आहेत.


दुसरे केवळ ५५ आरामदायी आसनक्षमतेचे चित्रपटगृह आम्ही सुरू करूत आहोत. यातली प्रत्येक खुर्ची विमानामध्ये जशी झोपून, रेलून बसण्याची सोय असते तशा खास आरामदायी खु्र्च्या बनवून घेतल्या आहेत.जमीनीवर कार्पेट, बाहेर बसायला आरामदायी सोफा,पोर्चमध्ये खाण्यासाठीची सोय सारेच यात अद्दयावत तयार केले आहे. वेगवेगळे क्लब, रोटरी सारख्या संस्था आणि जे जास्त पैसे देवून अधुनिक सुविधांचा लाभ घेऊ इच्छितात त्यांचेसाठी या रिक्लायनर मध्ये चित्रपट पाहणे ही आनंदाची पर्वणी ठरावी अशी सोय करण्यात आली आहे. '

या दोन स्क्रीनच्या उभारणीसाठी अदाजे दोन कोटी रूपये खर्च आला असून मुंबईच्या झवेरी अणि झवेरी या कंपनीने अंर्तगत सजावटीचा भार उचलला आहे. दुपारच्या साडेबाराच्या शोला २०० तर संध्याकाळ आणि रात्रीच्या शोसाठी या चित्रपटगृहाचा दर ३५० ते ४०० रूपये राहणार असल्याचे चाफळकरांनी सांगीतले.मात्र पहिले काही दिवस नवा दर आकारला जाणार नसल्याचे पुष्कर चाफळकरांनी स्पष्ट केले.


मंगला, सिटी प्राईड बिबवेवाडी, सिटी प्राईड कोथरूड नंतरचे हे डेक्कनवरचे चित्रपटगृह असेल. ब्लाॅग बुकींगसाठी आणि व्यक्तीगतसुध्दा अशा चित्रपटगृहाला नक्की प्रतिसाद मिळेल
असा विश्वास चाफळकरांनी व्यक्त केला.

प्रकाश चाफळकर सिव्हिल इंजिनियर असल्याने त्यांच्या स्ल्ल्यानुसारच राणे यांनी चित्रपटगृहाच्या बांधणीचा ढाचा बनविला आहे. अर्थात आम्ही ती जागा भाडयाने घेतली असून आरामदायी अनुभव घेउन चित्रपट पाहणे हा आनंद इथे नक्की मिळेल याची खात्री चाफळकरांनी दिली.

मल्टीपेक्समध्ये देशात चाफळकर ब्रदर्स हे एकमेव मराठी नाव आहे. लवकरच सिंहगड रोडच्या अभिरूचीतल्या जागेवर तयार होत असलेल्या माॅल मध्ये सात स्क्रिनचे तर कांही काळनंतर
कोंढव्यातही सिटी प्राईडचे नाव झळकणार आहे.






सुभाष इनामदार, पुणे

subhash.inamdar@myvishwa.com
www.globalmarathi.org
9552596276



9552596276

सडा पारिजातकाचा-- व्हिडीओ कवीता

सुभाष इनामदार, पुणे,.


subhashinamdar@gmail.com
9552596276

महेश काळेंची ही गोव्यातली अनोखी मैफल

सध्या राहूल देशपांडे करीत असलेल्या नवीन कट्यारच्या प्रयोगात अमेरिकास्थित महेश काळे सदाशिवच्या भूमिकेमधून संगीत रसिकांच्या मनात घर करून राहिला आहे.
त्याच्या या गोव्यातल्या मैफलीची हा ध्वनीचित्रफीत.



सुभाष इनामदार, पुणे


subhashinamdar@gmail.com
9552596276

रानभूल- सुबोध भावेसाठी पहा

चेहरा, डोळे आणि कृतीतून सुबोध भावेचा अंगावर येणारा अभिनय. प्रेक्षकांना दीड तास थरारक अमुभव देणारा चित्रपट . संजय सूरकरांनी साकारलेला मराठीतला पहिला सायको चित्रपट. वातावरण निर्मिती आणि पार्श्वसंगीतातून गीटारवर वाजणारी धून .सारेच वातावरण भारून टाकणारे.
रानभूलने त्याचा अनुभव दिला. तो अंगावर आला. मराठीत वेगळ्याविषयावर केलेल्या या निर्मितीचे स्वागतच केले पाहिजे.

रेवाची भुमिका साकारणा-या तेजश्री पंडीत हिने ग्लोबल मराठीशी बोलताना सांगितलेल्या ज्या गोष्टी भावल्या त्यापैकी एक म्हणजे ,आजच्या यूथने काय करू नये हे सांगण्याचा चित्रपटात सहज प्रयत्न होतो.

ओंकार एंटरटेनमेंटची 'आई शप्पथ' नंतरची ही निर्मिती. प्रतिभा मेंढेंकर आणि सहनिर्माते अभय शेवडे यांची ही निर्मिती. आलेला प्रत्येक प्रेक्षक आता पुढे काय होणार. कुणाचा जीव जाणार या दबावाखाली एकेक सिन पहात आसतो. त्याला विचाराची क्षणभरही उसंत न देता गतीमान आणि वेगवान पध्दतीने संजय सूरकर यांनी कथानकाला चित्रीत करून प्रेक्षकांना भूलवित ठेवले आहे.

सायकोथ्रिलरच्या चित्रिकरणाची बाजू पुष्पांग गावडे यांनी सांभाळली. प्रत्येक प्रसंगात कॅमेरातून काय ठसवायचे ते ते बरोबर साधतात. गिरीश जोशीच्या कथानकाला आणि संवादाला साथ मिळाली ती उत्तम कलाकारांच्या अभिनयाने. सुबोधच्या आजवरच्या करियरमधला लोकोश साटमचा हा रोल आजवरच्या कारकीर्दीमधला वेगळा वाटावा असाच आहे. तेजश्री पंडीत, दीक्षा महेंद्रू आणि गार्गी दातार यांच्या भूमिकांनी थरारपट अधिक अंगावर येतो.
शेवटच्या स्मरणशक्तीच्या खेळातला प्रसंग आत्ताही शहारे आणतो.

एकदा चित्रपटगृहाकडे फिरकलेला प्रेक्षक ह्या चित्रपटात गुंतून जाईल अशी भूल गिरीश जोशीच्या लेखनात आणि संजय सूरकरांच्या दिग्दर्शनात आहे. मोहन जोशी, विनय आपटे, मंगला केंकरे याच्या साथीने रानभूल फुलत गेला. ती भूल सहजी उतरत नाही.

माणसा-माणसांच्या संबंधावर आणि आजच्या थोड्या स्वतंत्र जगण्यामूळे कुटुंबात होत असेलेले बदल, त्यातून मुलांवर होणारे विपरीत संस्कार याची जाणीव लेखकाने प्रकर्षाने करून दिली आहे.

मराठी चित्रपटांचे विश्व विस्तारत चालले आहे. फेसबुक, वेबकॅम आणि अधुनिकतेची भूतेही रानभूलचा दरवाजा ठोठावतात.

रहस्यकथा आवडणा-या रसिकालाही रानभूल खेचून आणू शकेल.


subhash inamdar

subhashinamdar@gmail.com

9552596276

Dog travel from Bike

मोटारसायकलचे वेड तरूणांपासून सा-यांनाच असते हे मान्य. पण मोटारसायकलच्या मागे मस्त मजेत चार पाय घेऊन फिरणारा कुत्रा पाहिला आणि वेगळे वाटले. सिंहगड रोडवरच्या गोपाळ दौंडकर यांच्या मागच्या सिटवर डी.जे (कुत्र्याचे नाव बरका)) आरामात फिरत चाललेला होता. बसण्याची स्टाईलही भारीच. गोपाळरावांनी गाडीला किक मारली की डीजे त्यांच्या मागोमाग धावतो. आणि गाडी थांबली की छानपणे तो गाडीवर स्वार होतो.
माॅडर्न महाविद्यालयाच्या प्राणीशास्त्र विभागाचे प्रमुख डॉ. हेमंत घाटे यांच्या सांगणायवरून कारवानी जातीचा हा कुत्रा जानेवारी २००९ ला त्यांनी घरी आणला. त्याला गाडीवर फिरायची आता सवयच लागली आहे.
हळूहळू गल्लीत. नंतर आनंदनगरच्या रस्त्यावर आणि आता तर चिंचवड पर्यंत तीस-चाळीस किलोमिटर प्रवास डीजे न त्रास देता करतो. इ तर वाहन चालक हा प्रवास कुतूहलाने पहात असतात


पुण्याच्या मॉडर्न महाविद्यालयाच्या झुलॉजीच्या लॅबमध्ये ते लॅब असिस्टंटचे काम करतात. पण प्राण्यांची आवड. गेली कांही वर्षे दोन पोपट पाळले होते. चवथ्या मजल्यावरच्या गच्चीत त्यांची सरबराई करण्यात सारे कुटंबीयच गुंतलेले असते. आता ह्या डीजेचा लळा लागलाय.
डीजेलाही फिरायची सवय झाली आहे. घरात कुत्रा असूनही त्याला ते कधी बांधत नाहीत. घरात येणा-याचा तो वास घेतो. घरातले एकदा ओरडले की शांत बसतो.
तसा तो दिसायला धिप्पाड. पण तेवढाच प्रेमळ. ड ोळ्यात तेज. चालण्यात डैाल.
आता रोजच डीजे ला अशी चक्कर लागते.
शिवाजीमहारांच्या काळात त्यांच्यावर प्रेम करणा-्या इमानी कुत्र्याची आजही आठवण केली जाते. त्यांची समाधीही रायगडावर आहे.



http://khattamitha.blogspot.com/2008/02/blog-post_09.html
ह्यावर त्या इमानी कुत्र्याचा इतिहास सांगितला आहे.
आजच्या विज्ञानाच्या काळातही बाईकवर स्वारी करणारा हा कुत्राही तुमच्या लक्षात राहील.
असे कांही तुमच्याकडे असले तुम्हीही पाहिलेत तर ते आम्हाला फोटोद्वारे किंवा व्हिडीओ करून पाठवा . आम्ही ते नक्कीच ग्लोबल मराठीवर प्रसिध्द करू.

आमचा मेल आहे.
subhash.inamdar@myvishwa. com