शिक्षक आजचा

शिक्षक .
शालेय जिवनातला महत्वाचा घटक. आज त्याचे महत्व किती.
धड्यातले मुलांच्या वह्यात उतरवून देण्यापूरते....
तो धडा मुलांना समजलाय की नाही याची खबरदारी घेणे हे त्याचे काम आहे...
संस्काराचे ओझे झुगारून आजच्या चलनी जगात मुलांच्या मनावर पुस्तकातले धडे शिकवायचे की, त्यांना या व्यवहारी जगात
कसे वागायचे याचे ज्ञान देउन खरे त्याला सज्ञान करायचे?

श्रमाची किंमत पगाराच्या नोटांमध्ये करूनही शिक्षक त्यांच्या कामात प्रामाणिक आहे?
अगदी पाठ्यपुस्तके बनविणा-या बालभारती पासून ते थेट शिक्षण मंत्र्यांपर्यत सा-यांचा या शिक्षणाच्या व्यावसायात सहभाग आहे.
उद्याची भावी पीढी घडविणा-या शिक्षकाची परिक्षाच पहाणारा हा काळ .
शहरातल्या शाळेतून निदान वर्ग तरी होतात.
थोड्याफार प्रमाणात शिस्तीचा धाक असतो.
बंदीस्त वर्ग असतात. सोई-सुविधा मिळतात.




पण हीच शाळा जेव्हा खेड्यात अवतरते. तेव्हा चित्र असे दिसते काय?
शिकविणारा शिक्षक पुरेसा अनुभवी असतो काय?
त्या विषयात त्याची गती - प्रगती कितपत आहे?
याचे किती भान ठेवले गेले आहे?..... हा विचार करण्यासारखा भाग आहे.

आठवत रहावा ... नक्की त्यांचे सांगणे हेच सत्य.
असे शिक्षक किती आहेत.... ही ज्ञानाची प्रेरणा घेऊन ती ज्योत पुढच्या कोवळ्या वयातील मुलांपर्यत तेववत ठेवतील.

यात चूक कोणाचीच नाही. काळ बदलला. पिढी बदलली. मुले बदलली. त्यांची विचाराची, प्रश्रांची धार बदलली.

मात्र एक नक्की. शिक्षणाला पर्याय नाही. ते घरी मिळणार नाही. त्यासाठी class room हवी आहे.

त्यांत शिक्षक हे हवेतच. फक्त बदललत्या परिस्थीतीचे भान असणारे ज्ञान असणारे शिक्षणक्रम असायला हवेत.

भारताची उद्याची पिढी घडविणा-या शिक्षकांची तेवढी ताकद हवी. तिथे मात्र वशिला. भ्रष्टता नको.

कारण शिक्षक हा मुलांवर ज्ञानाचे संस्कार करणार सैनिकच असतो. सैनिक देशाच्या सीमांचे रक्षण करतो.
शिक्षक देशाच्या पिढीचे भवितव्य घडवितो.
शाळेच्या चार भिंतीत. पुस्तकांच्या धड्यांमधून. वहीत टिपलेल्या टाचणावरून. भोवतालच्या परिस्थितीचे भान ठेऊन.


आदर्श. उत्तम. आकर्षक असा हा शिक्षक पेशा. त्याला मान द्यायला हवा. मात्र तो कमविण्यासाठी नोकरीपेक्षाही हा वसा घेतलेला तो एक आदर्श असावा... एवढेच वाटते..


(शिक्षक दिनाच्या निमित्ताने एक स्वैर टिपण)



सुभाष इनामदार,पुणे

subhashinamdar@gmail.com
9552596276

याला आपण काय करणार.........

आफाट गर्दी. छातीचे ठोके वाढवावे असे संगीताचे मनोरे. वाहनांची मुंगीच्या पावलांनी चाललेली संथता. आणि तो नाचणारा किंवा संगीताच्या धुंदीत मश्गुल झालेला जनसमुदाय. काल दही हंडीच्या निमित्ताने हाच अनुभव तुम्हीही घेतला असेल.

याचा आनंद तुम्हाला झाला? का त्रास.


काहीही झाले तरी वातावण बदलत नाही. तथाकथिक सुरक्षादल बाजुला उभे असताना.
गर्दींचे सौंदर्य वाढतच जाणार. वाहनांची दाटी अदिकच गच्च होत जाणार.

याविरूध्द आवाज उठविण्याची ताकद आहे कुणाची. यासाठी वर्गणी गोळाकरणारे हात हजारोंचा आकडा सांगतात. काही जण तर त्यासाठी दुकानेही बंद करतात. पण दिली नाही तर काहीही करण्याची यांची तयारी असते. फक्त याचा उपयोग करून खरीच समाजसेवा घडते काय? त्यातली मूळ सुंदर, सोज्जळता साधली जाते काय?

असंख्य प्रश्न. न सुटणारे. आणि दिवसेंदिवस वाढत जाणारे...

यातून खरेच कुणाचे काय साध्य होते. काहीच कळत नाही. समाजप्रबोधनाच्या नावाखाली होणारा हा व्यवहार आता राजकीय मंडळींच्या बॅनरखाली मिरवला जातो. आजच्या पिढीला या ना त्या कारणाने इकत्र करून आजुबाजूच्या परिसरातील लोकांचा विचार व करता हे उत्सव मिरविले जातात. त्याला अभय मिळत रहाते. ते वाढत जातात.


यात गैर काहीच नाही. ही तर आमची संस्कृती आहे. उत्सव मिरविणे हा तर आमचा हक्क बनलाय. आम्ही तो दिवसेंदिवस वाढवित आणि मोठ्या प्रमाणात वाढवित जाणार.

ज्यांच्या घरात स्वाईन फ्लू चा पेशंट आहे. जिथे म्हातारी मंडळी आहेत. जिथे एकादा आचारी माणूस आहे. यांच्याबद्दल कळवळा आहे काय? ज्यांना महागाईमुळे अक वेळचे अन्न मिळत नाही त्यांची काळजी कोण घेणार?

काय हा उत्सवाचा उपयोग. यात कोणती संस्कृती जोपासली जातीय. तथाकथित समाजधुरिणांचे याबद्दलचे वितार काय आहेत.
काहीच समजत नाही.

तुम्ही-आम्ही पहायचे. सहन करायचे. पण बोलायचे नाही.
आपण यातून मार्ग काढताना दिशा कोणती पकडायची. काहीच कळत नाही.


उपाय.. याकडे दुर्लक्ष करायचे. जे घडतेय त्यात आपण नाहीच हे समजून वागायचे.

टाळता येत नसले तरी कानाडोळा केल्याने हे सारे कमी होईल. ते वाढतच जाणार.

आशा वेळी. एकच करायचे. कानात बोळे घालायचे. डोळ्यावर पट्टी बांधायची. आणि मनात आले तरी मुग गिळून बसायचे? होय ना....



सुभाष इनामदार, पुणे.

subhashinamdar@gmail.com
9552596276

बंधन राखीतले.....

सकाळी सकाळी महर्षी स्त्री शिक्षण संस्थेत रहाणा-या मुंलींमध्ये बरीच धावपळ होत असते. सर्व जणी नटून-थटून येणा-या भावांना राखी बांधण्यासाठी निरांजनात तेल-वात घालून तयार असतात. कांही ठराविक शाळेतली मुले या संस्थेतल्या मुलींकडून ओवाळण्यासाठी आणि राखी बांधून घेण्यासाठी दरवर्षी येत असतात. हा संस्काराचा सोळा पाहताना. मन गहिवरून येते. संस्कृतीत आजही जपल्या जाणाःया या वेगळ्या नाते-बंधनात एकमेकांबद्दलचा जिव्हाळा. रक्त वेगळे असले तरी नात्यांत गुंतली जाणारी ती मने.

आणि कोण कुठला भाऊ. ना नात्याचा. वा गोत्याचा. त्यासाठी रांगोळी काढून. पाटाभोवताली सजविलेला थाट पाहिला की नात्याची दुरावलेली अनेक नाती सामोरी नाचू लागतात.


१४ जून १८९६ या दिवशी विधवांच्या शिक्षणाकरिता ज्या 'अनाथ बालिकाश्रमाची मंडळी' या संस्थेची महर्षी धोंडो केशव कर्वे यांनी स्थापना झाली. त्याच संस्थेत गेली अनेक वर्ष भाउबीज फंडाची भर पडते. विधवांना शिक्षण आणि मानाने जगता यावे यासाठी आरंभी काम करणारी हिंगणे स्त्री शिक्षण संस्था आज अनेकविध क्षेत्रात भरारी मारून मुलींना प्राथमिक शिक्षणापासून अधुनिक अशा फॅशन डिझाईनपर्यतची शिक्षणपध्दती शिकविण्यात पुढाकार घेत आहे.


मात्र ज्या मुंलींनी कुणीही नाही अशा कोर्टोमार्फत वसतीगृहात येणा-या मुलींच्या राहण्यापासून शिक्षणापर्यतचा भार स्वतःच्या शिरावर घेणारी ही संस्था महर्षी कर्वे स्त्री शिक्षण संस्था म्हणून कार्य करीत आहे.

ज्यांना समाजात विचारायला कुणी नाही अशा विविध स्त्रीयांचा भार ही संस्था सांभाळते. त्यांना कांही वर्ष का होईना हक्काचा निवारा देते. संस्थेच्या या सामाजिक जाणीवेतूनही अनेक चांगले पायंडे समाजात रुढ होतात.

त्यापैकीच राखी पौर्णीमेचा हा सोहळा आहे.
ते पाहणारे संख्येने कमी असतील . पण वर्षानुवर्षे हे सारे जतन करणारे हात आजही संस्थेत राबताहेत.
नात्यातली बंधने गळून पडत असताना हा नातेसंबंधाचा नवा धागा ते जुळवून एक आदर्श नि्र्माण करताहेत. त्या कार्याला आमच्यासारख्या असंख्यांच्या शुभेच्छा.


नाती असतात स्नेह वाढविणा-या असंख्यात रुजणारी

नाती असतात प्रेम करणा-या असंख्याच्या मनात साठणारी

नाती म्हणूनच असतात बळकट

नाती म्हणूनच केवळ नसतात रेशमाचे धागे

धाग्यातली धग असते ती दोन मनांच्या ओसंडून वाहणा-या रक्तामध्येच..



राखी बांधणा-या आणि ती निभावणा-या असंख्य भावा-बहिंणांच्या प्रेमाला सादर समर्पण.



सुभाष इनामदार, पुणे

subhashinamdar@gmail.com
9552596276

वेबकॅमवर आले संगीताचे वर्ग

काळ बदलला हेच खरे. नाती बदलली. संदेश यंत्रणा बदलली. संपर्क साधनात नवे तंत्र विकसित झाले. शिक्षणाची पध्दत बदलली. पाठ्यपुस्तके बदलली. संस्कृतिशी जोडलेली नाळ मात्र कायम राहिली. प्रचार आणि प्रसार माध्यमांच्या बदलत्या परिस्थितीत. इंटरनेटचा वापर वाढला. हाताने लिहण्याचे कामही कमी झाले. आता संगणकावरची बटने संदेशवाहक बनले.

या इंटरनेटच्या सुविधेमुळे आणि त्यांतल्या webCam च्या वाढत्या प्रचाराचे तंत्र उपलब्ध झाले.

या तंत्राचा फायदा घेऊन परंपरेने चालत अलेली गुरू-शिष्याची ही नाती बदलली. विद्या मिळविण्यासाठी गुरुच्या घरी राहूनच ती प्राप्त करता येत होती. पण पुढे गुरू शिष्याकडे शिकवणीसाठी जावू लागला. हूळूहळू गुरूने चांगली जागा घेऊन शिक्षणाच्या दालनाचे व्यवसायात रुपांतर केले. क्लास आले. आता त्याच्यापुढे जावून. घरी बसून शिक्षणा घेता येईल अशी सोय झाली. वाहिन्यांनी क्लासरुम सुरु केले. आता तर कुठे न जाता On Line शिक्षणाचा मार्ग मोकळा झालाय.


आता नमन पुरे. तर विषय होता शास्त्रीय आणि उपशास्त्रीय संगीत शिक्षण शिकविण्याचा मार्ग ON LINE च्या जाळ्यातून स्विकारला गेला. आज अनेक गुरू आपल्या विद्दयार्थ्यींना या पध्दतीने शिक्षण देतानाची संख्या वाढत चालली आहे.

on line education and online payment

आमचे तरूण मित्र . राहूल देशपांडे यांच्या नविन कट्यारमध्ये सदाशिवाची भूमिका करणारे कलावंत महेश काळे यांनी आपला उच्च शिक्षणात पदव्यूत्तर अभ्यासक्रम पूर्ण करून अमेरिकेत नोकरी न करता संगीत शिक्षणाचा प्रचार करायचे धोरण आखले. आज त्यांचेकडे १००-१५० मुले ( काही आपल्या भारतीय घरातली तर काही परदेशातलीही) North Indian Classical Music शिकण्यासाठी येत आहेत.


जेव्हा ते अमेरिकेत असतात तेव्हा ते आपल्या San Francisco Bay Area तल्या घरात गुरू-शिष्य त-हेने म्हणजे समोर बसून शिकवितात. पण कुठे मैफलीला किंवा कार्यक्रमाला गेले तर बरोबरच्या Laptop ला इंटरनेट क्नेक्ट केला की WebCam वरून मुलांना अगदी घरी बसून शिकवावे असे शिकवीताना मी पाहिले आहे.

संगीत शिकण्याची इच्छा असणारे हे तरूण त्यांच्या अमेरिकेतल्या घरी ठरलेल्या वेळी जमतात. मात्र काळे त्यांचा क्लास या इंटरनेटच्या माध्यमातून वेळेवर घेतात. ती वेळ आणि तो दिवस ते वाया जावू देत नाहीत.


कट्यारच्या तालमींच्या आणि प्रयोगांचे वेली ते भारतात होते तेव्हाही विद्यार्थ्यांची वेळ आणि दिवस चुकला नाही.

संगीताच्या प्रसाराला या अधुनिक साधनांचा उपयोग करून केवळ एका विभागापुरती म्रर्यादित असणारी साधना आता जगभर यामुळेच तर विखुरली गेली आहे. भारतीय कलांचा, त्यां पारंपारिक बंदीशीचा प्रसार आता अंतराच्या अडचणी ओलांडून केव्हाच देशांतराला गेल्या आहेत.


कला प्रांतात होणारा हा बदल स्वागतार्ह तर आहेच पण आता भारतीय भाषा, संस्कृतीची दालने तुम्हाला जगात कुठेही उघडी आहेत. तुमची केवळ इच्छा हवी, इतकेच.


काळ बदलला. तंत्र बदलेल्याने विकासाची दिशा तेवढीच रुंदावते हेच यातून सिध्द होते. नाही काय?



सुभाष इनामदार,पुणे

subhashinamdar@gmail.com

9552596276

बिस्मिल्ला खाँ यांच्या स्मृतींना शतशः वंदन.

शहनाईच्या त्या सूरांवटींनी मन मोहरून गेले. त्या शहनाईच्या बादशाहला भारतरत्न बिस्मिल्ला खाँ यांच्या स्मृतींना शतशः वंदन.

शुभकार्यात वापरलली जाणारी सनई मनामनात साठवून ठेवण्याचे महान कार्य करण्यासाठीच त्यांचा जन्म झाला होता.

बज गई शहनाई

शादी अब होनेवाली है


असा संदेशा पोचविणारी ही शहनाई. बिसमिल्ला खाँ यांनी पारंपारिक शास्त्रीय मैफलीच्या मखमली गालीचावर नेऊन बसविले.

मराठी कोशात त्यांची
बिस्मिल्ला खाँ (जीवनकाल: मार्च २१, १९१६:डुम्राओन, बिहार, भारत - ऑगस्ट २१, २००६:वाराणसी) हे ख्यातनाम भारतीय सनईवादक होते.

त्यांच्याबद्दल एवढीच माहिती उपलब्ध आहे.

ती देण्यापेक्षा या महान कलाकाराला स्मरताना त्यांना केलेल्या कलासेवेला मुजरा करायचा असेल आणि ज्यांना कुणाला त्यांची शहनाई ऐकायची असेल तर यूट्यूब वर सारा खजाना पडला आहे.

ती सूरावट साठवत आठवत रहा ते धुंद स्वर. आजही रेडिओवर जेव्हा प्रभात होते तेव्हा तेच सूर तुम्हाला काळाचे भान देतात.
मंद सूरावटींचे मारपिस फिरवित तुम्हाला जागे करतात.

जगात सर्वत्र 'गुंज उठी' रहेनेवाली ये शहनाई...
अशीच साठवून ठेवण्याचे सामर्थ्य मिळावे हिच इच्छा आणि हेच त्या महान कलावंताच्या कलेने आपल्यावर केलेले अनंत उपकार.


सुभाष इनामदार, पुणे

subhashinamdar@gmail.com
9552596276

इतिहासाकरीता वेडे व्हा

वेडे व्हा. वेडे व्हा आपल्या इतिहासाकरीता आपण वेडे व्हा.खूप आहे मौलिक आहे. ते शोधायला शिका, हा बाबासाहेब पुरंदरेच्याच्या वाणीतून ऐकलेला संदेश अनुभवला आणि तुम्हालाही तो ऐकताना पटेल...
छत्रपतीं शिवाजी महाराजांची आर्ट गॅलरी सुरू करावी आणि १५९० ते १७३० या कालावधीतले शिवाजी महाराजां विषयीच्या इतिहासाचा तपशिल सांगणारी लायब्ररी काढणे हे दोन संकल्प वयाच्या ८९व्या वर्षी ज्या आत्मविश्र्वासाने शिवशाहिर बाबासाहेव पुरंदरे यांनी मांडले. ते ऐकतानाही त्यांचे हे दोन्ही उपक्रम नक्कीच पूर्ण होतील याची खात्री वाटते.
तन, मन दिले की धन आपोआपच गोळा होते त्याकरता कुठे जायची गरज नाही. ते तुमच्याकडून न मागता मिळते हा अनुभव बाबासाहेब विषद करतात.

पुण्यात शिवशाहिरांना लोकमान्य मातृभूमी पुरस्कार समारंभपूर्वक देण्यात आला. पाच लाख ५१ हजारांचा पुरस्कार मंगळवारी पुण्याच्या टिळक स्मारक मंदिरात भव्य समारंभात माजी पोलिस महासंचालक अरविंद इनांमदार यांच्या हस्ते देण्याच्या कार्यक्रमातले भाषण शिवशाहिरांच्या कृतिशिल व्यक्तित्वाचे द्रर्शन घडविणारे होते.


आपल्या कारकीर्दीत कुणासमोर न झुकलेल्या अरविंद इनामदारांनी शिवशाहिरांना केलेला सॅल्यूट पहाणे हाही एक मानाचा क्षण होता.


शिवचरित्राची बाराहजारावर व्याख्याने आणि जाणता राजा या महानाट्यातून छत्रपतींची कारकीर्द मांडणारे बाबासाहेव पुरंदरे यांच्याविषयीची कृतज्ञता कार्यक्रमातल्या प्रत्येक वक्त्याच्या बोलण्यातून जाणवत होती.

यानिमित्ताने ८९व्या वर्षीही चैतन्य म्हणजे काय याचा प्रत्यय घेतला. दाजीकाका गाडगाळांचे उदाहरण देउन ते ९२व्या वर्षी कसे आहेत तसे मला आणखी पाच वर्ष धडधाकट ठेवण्याचे बाबासाहेब देवाकडे मागणे मागतात. तोही क्षण अनुभवण्यासारखा होता. ते आयुष्य मागतात. ते छत्रपतींचे चरित्र वविध अंगाने पूर्ण करण्यासाठी.


धेय्य एकच. वेड एकच. ध्यास एकच.

त्यांना उद्याच्या पिढीविषयीची आस्था आहे. ते म्हणतात,'काय सांगावे. त्यात बाजी, तानाजी इतकेच नव्हे उद्याचा शिवाजीही जन्माला आला असेल. तुम्ही त्याला चांगले संस्कार द्या'.
असे समारंभ इतिहास शिकवितात. प्रेरणा देतात आणि स्फूर्तिही देतात.


जय हिंद. जय महाराष्ट्र, जय शिवाजी.


सुभाष इनामदार,पुणे.


subhashinamdar@gmail.com
9552596276

पुरुषोत्तम करंडक आता महाराष्ट्रीय पातळीवर

सुवर्ण महोत्सवाच्या दिशेने वाटचालीला आरंभ करणारी पुरुषोत्तम करंडक महाविद्यालयीन एकांकिका स्पर्धा सोमवारपासून पुण्यातल्या भरत नाट्य मंदिराच्या रंगमंचावर घुमू लागल्या आहेत. महाराष्ट्रातल्या सहा शहरात या स्पर्धेचे वारे हळूहळू वहायला यंदापासून सुरवात होती आहे.

डिसेंबर २०१०च्या १८,१९ आणि २० या तारखांना पुण्यापुरती मर्यादित राहणारी ही महाराष्ट्रीय कलोपासकची स्पर्धा कोव्हापुरात होणार आहे. यंदा जळगाव इथेही ती होत आहे. २०१३ पर्यत ती आणखी नाशिक, मुंबई, नागपूर आशा शहरात होउन सुवर्ण महोत्सवी वर्षात याची मेगा फायनल पुण्यात भरेल.

यंदाचे स्पर्धेचे हे ४७ वर्ष असून आता ती महाराष्ट्र पातळीवरची एकमेव मानाची आणि महाविद्यालयीन पातळीवर विविध नविन कलावंतांत उत्साह निर्माण करणारी म्हणून ती गाजली जाणार आहे.

महाविद्यालयात दाखल झालेल्या विद्यार्थ्यींना ही लेखन, दिग्दर्शन, नेपथ्य आणि प्रकाश योजना अशा विविध अंगाने आपापली क्षितीजे निर्णाण करण्याची संधी देते. कलावंत इथे आधी दिसतात. त्यांच्या अभिनला स्टेज मिळते. आज प्राथमिक आणि अंतीम असा दोन पातळ्यांवर होत असेलेल्या एकांकिका पाहण्यासाठी तिकीटांसाठी मारामारी होते.


अनेक स्पर्धा पुण्यात भरतात पण इतका उत्साही प्रेक्षक लाभलेली ही एकमेव स्पर्धा मानली जाते. जल्लोष आणि घोषणाबाजूने रंगमंदिर परिसर ३० ऑगस्टपर्यत गाजत राहणार आहे.

महाविद्यालयीन पातळीवरील मुलांच्या क्रियाशिलतेला वाव देणारी ही स्पर्धा अनेक ज्वलंत विषयही आणते. कलात्मकता आणि नाविन्याचा नवा पायंडा इथे मुळ धरतो. अनेकविध मालिका आणि चित्रपटांमध्ये काम करणारे कितीतरी चेहरे इथे दिसले मग ते व्यवसायत स्थिरावल्याची उदाहरणे आहेत

ग्लोबल मराठी कडून सर्वांना शुभेच्छा.

सुभाष इनामदार,पुणे.

subhashinamdar@gmail.com
9552596276

देशाचा अभिमान

आज सकाळपासूनच स्वातंत्रयदिनाची हलचल रस्ता नोंदवित होता.
सर्व सुखाचे आणि दुःखाचे क्षण हात रस्ता आदी सांगतो. नाही का?

शाळेत जाणारी छोटी बच्चे कंपनी १५ ऑगस्टच्या झेंडावंदन दिनाला लगबगीने रस्ता आडवून वेगवेगळ्या मुडमध्ये धावत होती.

आज लाखो नागरिक विश्रांतीचा रविवार सुखनैव घालविण्यासाठी जेव्हा साखरझेपेच असतील तेव्हा या मुलांच्या घरी आवरून शाळेत निघायची घाई झालेली असेल.

त्यांचे ते निरागसपण अनुभवले की उद्याची ही मोठी नागरी फळी यांना शिक्षकांबद्दल प्रेम आहे. शाळेबद्दल आस्था आहे.

आज्ञा पालन करणे हे तर त्यांचे कर्तव्यच आहे.

त्यांच्याकडून देशाला खरीच आशा आहे.

शाळेतही सारेच उत्साही वातावरण.
देशाचा हा सण साजरा करण्यासाठी . उद्याची महान देशाची उंची वाढविण्यासाठी ही पिढी घडविणारी सारीच शिक्षक मंडळी इथे आपापल्या वर्गाची जबाबदारी घेउन मुलांवर थोडी शिस्त लावताना दिसत होती.
यात काही प्रमाणात कामाचा भागही असेलही. पण या कामातला आनंद घेउनही ही मंडळी धावाधाव करताना पाहिले की बरे वाटते.

ध्वज उंचावताना उत्साहाने राष्ट्रगीत म्हणणारे ते आवाज आणि संचलनात सामिल झालेल्या घोष पथकातून वाजत जाणारी राष्ट्रभक्तिची धून सारेच आनंदीत.

शाळा हीच उद्याची पिढी घडविणारी मोठी प्रयोगशाळा आहे. हे आज पुन्हा पुन्हा सिध्द होते आहे.

आपणही या सा-यांना मदत करू या. आळसाने झोपेचे सोंग घेतलेल्यांना जागे करण्यापेक्षा जी जागी आहेत त्यांना सशक्त बनविण्यासाठी थोडा वेळ कारणी लावला तरी यात सार कांही आले.


डोळ्याला देसले ते तिरंगी निशाण

वाकून प्रणाम करी
हाच नाही का देशाचा अभिमान




सुभाष इनामदार, पुणे.

subhashinamdar@gmnail.com
9552596276

किती हा दुरावा

नाही मुखाचे दर्शन

नाही सुखाचे हे क्षण

उसळले माझे मन

धाव घेई



किती हा दुरावा
हवा थोडा तो ओलावा
क्षणभरी तरी नको
सहवास भेटावा



असा रुसवा नसावा
अंती सुखाचा शिडकावा
मन तळमळे इथे
काळीजही उडे


वारा वाहे बाहेरी
अंतरी धग दाटे तीही
सोडू नकोस आता ग
पुसावाही नाही


आठवांना आठविता काळ संपता संपेना
साठविल्या जाणिवाही पुरणार नाही
भेटल्यावाचूनी आता मी थांबणार नाही


दाट धुक्यात चालतो
धग जवळी हवी ग
पावले पावलांवरी
टाकाया हवी ग



-सुभाष इनामदार,पुणे

subhashinamdar@gmail.com

9552596276

स्वातंत्र्यांची सुट्टी - दंगा आणि मस्ती

ही भलतीच सस्ती

स्वातंत्र्य कुणी, कशासाठी मिळविले.
त्यांच्या वेदना काय होत्या.
काय करायचय आम्हाला.
आणि कळून तरी काय उपयोग.

इतिहासाच्या पुस्तकात वाचेले तेवढे बस्स.
आत्ता आठवले तरी बोअर वाटते.

त्यांचा काळ कसा होता
आम्हाला सांगून काय उपयोग


जरा आज पहा
राजकारण बिघडलेले
समाजकारणात राजकारण

नोकरीसाठी द्यावे लागतात पैसै
आधी ओरबाडले जातो
मग लागल्यावर आम्ही लुबाडतोच


शिक्षण घ्यायचे, प्रवेश घ्यायचा तरी कठीण
ह्या नेशन मध्ये तिथेही डो-नेशन
साला, काहीच सोपे नाही
बाता मात्र वारेमाप


आम्हीही आता दमलोय
काम करून थकलोय


तुमचा स्वातंत्र्यदिन काय तो ना
कुणासाठी
पुढा-यांसाठी,
देशातल्या नागरीकांनी फक्त घरात पहायचे
जमलेत तर सलाम करायचा


यात साला लहान मुलांचा का छळ
सकाळी उठून शाळेचे तोंड पहायचे
तिरंग्याच्या प्रणामासाठी धावत सुटायचे
पालकांचीही तेवढीच देशसेवा, दुसरे काय


आमचे मात्र बरय,
नाही ताप, नाही व्याप
मजेत हिंडतो. गारव्यात पावसात फिरतो
थोडी मस्ती, थोडी चंगळ करतो





-सुभाष इनामदार, पुणे

subhashinamdar@gmail.com

9552596276